Wat is ‘meligheid,’ vraagt zij, al mijmerend, ‘is het de taal van je hart?’
‘Het is de taal van de liefde,’ zegt hij met diepe stem, alsof hij een waarheid uit het diepst van zijn ziel weet te puren, ‘onze taal.’
‘De zon schijnt warmer, als ik naar jou kom,’ zegt zij, met pretoogjes.
‘Mijn auto rijdt soepeler, op weg naar jou.’ zegt hij glimlachend.
‘Denk je dat dat door de vlinders in je buik komt? Dat die je auto wat lichter maken?’
‘Dat die vlinders het chassis dragen van mijn wagen? Bedoel je dat?’
‘Ja?’
“Ja, ik denk van wel.’
‘Oh, wat hou ik van je.’
‘Ik meer van jou.’
‘Nee, ik van jou.’
‘Nee, ik!’
Ze vrijen hartstochtelijk.
Dit is NIET om te zeggen dat mijn vorig verhaal te melig was. ENE maat vond het te melig, en dat inspireerde mij tot dit.
Groetjes,
Jorre
Het is bijna Valentijnsdag 😉
Haha, ja. Erg. 🙁