‘VERLOREN VOORWERPEN’ stond er op het bordje. Het loket reikte hoog, je zag het einde niet, maar was smal als een stationsloket. Zojuist Sint Pieter gepasseerd en nu dit, dacht ik nieuwsgierig. Een klein mannetje keek mij vrolijk aan. ‘Hallo,’ zei ik.
‘Ah, meneer Vanbaelen, dat heeft niet zo lang geduurd voor u, he?’ hij glimlachte vriendelijk onder zijn veel te grote witte snor. ‘Welkom.’
‘Hallo, ik vroeg mij af…’
‘Niet gedraald!’ Het mannetje wipte van zijn stoel, liep naar achteren en kwam terug met een kistje. Hij lijkt op het Monopoly-mannetje, dacht ik.
‘Het is niet meer in ongeschonden conditie, vrees ik. Verrevan. Maar hier heeft u het eindelijk terug, meneer.’
‘Wat is het?’ vroeg ik.
‘Uw hart, meneer.’

Een glimlach en een hartje.
@Jorre. Dreigt het toch nog de goede kant op te gaan. Het verloren hart is alweer terug.
maar was smal.…..maar het was smal
Grt
Dan heb ik ook nog een klein zeurtje: hij glimlachte behoort in dit geval met een hoofdletter H. Maakt het verhaaltje nog mooier 😉
Doe ik ook nog een duit in het zakje: Verrevan is geen bestaand woord. Verre van.
Dankjewel allemaal. Spijtig genoeg kan ik het niet bewerken, de registratiemail is nooit toegekomen. Maar bedankt voor de fijne opmerking Levja en de feedeback, allen!
Feedback*
Jorre, na ± 15 bijdragen benoemt de redactie je tot ‘veelschrijver’ en vanaf dan heb je de mogelijkheid veranderingen in je stukjes aan te brengen. Je staat echter inderdaad niet geregistreerd – foutje. Je kunt even een berichtje sturen, dan zal dit alsnog worden gedaan.
redactie@120w.nl
Dankjewel Ewald, ik zal dat even doen.
Leuk hoor!
Djw, tiny 🙂