Hoe het gebeurde kon hij later niet navertellen, maar plotseling maakte hij deel uit van een deinende massa. Hij voelde lijven, rook geuren.
Mensen scandeerden leuzen en hielden borden omhoog: ‘Stop het smelten van de ijskappen.’
Hij zweette in zijn duffelse jas, maar kreeg geen ruimte om knopen los te maken.
De stoet werd allengs langer, bewoog zich voort in de richting van de zee. De zon liet zijn schitteringen achter op het strand. Onder zijn schoenen knisperde plastic.
De vloed kwam op. Voeten zogen zich vast in het zilte zand. De mensenmassa kwam tot stilstand. Alle ogen richtten zich op schuimende golven.
De tongen verstomden.
De mensen bogen nederig hun hoofden en luisterden naar het bulderen van de zee.
Heel mooi, Nel. In gedachten zie ik een vloedgolf die de mensenmassa verzwelgt, terwijl op de achtergrond het Requiem van Mozart weerklinkt. Wanneer de rust uiteindelijk is weergekeerd, kabbelt La Mer van Debussy over het verlaten strand.
Mooie reactie, Ewald. Dankjewel.
Mooi, Nel. Ook ik hoor de klanken van diverse componisten.
En gek genoeg speelt ook in mijn hoofd The Israelites van Desmond Dekker.
Heel mooi Nel, alsof ik er tussen sta!