Het leek haar eeuwen geleden dat hij nog naast haar lag en met haar aan tafel ontbeet.
Niets was minder waar, dat was vorige week, nu is hij dood, haar man.
Het was al een oude man, ze zijn al meer dan zestig jaar verliefd, iets wat nooit over is gegaan.
Nu zit ze daar alleen, geamputeerd zoals ze zegt, een deel van haar is weg.
Ze droogt haar tranen telkens weer.
Morgen gaat ze hem begraven, hij krijgt maar één bloem, van haar, een roos. De roos die hij haar ooit als eerste gaf, drieënzestig jaar geleden, nu krijgt hij hem terug.
Ze kijkt naar zijn kist ze legt de roos erop,
“Voor jou” en laat haar tranen lopen.
« Dies Irae
Beurtbalkje »
« Dies Irae Beurtbalkje »
Fictie
De roos
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Trees of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Dies Irae Beurtbalkje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Trees. Heftige week voor je. Eerst de kat, nu de man. Pffff. Sterkte!