Misschien gaat het me lukken. Aan mij om bewijs te leveren. In dit gebouw ervaar ik vaak valse voorstellingen van zaken. En ook buiten beweren mensen luid en duidelijk dat al die werklozen gewoon te lui zijn om te werken.
Anderen roepen jolig dat iedereen die niet werkt feitelijk op hun bagagedrager meelift. Daarom moeten zij dus zwaarder trappen in het leven.
Maar nu spreek ik iemand die me lijkt te begrijpen. Hij vraagt oprecht en meelevend hoe mijn dagelijkse gang van zaken eruit ziet. Ik hoef me niet schrap te zetten, al blijft Lief nodig om me liefhebbend te corrigeren wanneer ik mijn plaatje toch te positief schets.
Als het lukt, word ik helemaal ongeschikt verklaard.
Een zure zege.
@Lisette. Een stuk waarmee ik me kan “vereenzelvigen”. Mij is het niet gelukt. Aan de buitenkant zie je op wat littekens na, nagenoeg niets. Van binnen “rammelt” het. Delen worden met schroeven bij elkaar gehouden en plaatjes houden botten op hun plaats. Mijn oude werk kan ik onmogelijk uitvoeren, dat was van vandaag op morgen voorbij. Neem daarbij dat ik aan de verkeerde kant van de 50 zit en dat iedereen schrikt bij het zien van mijn woonplaats (lees: land) dat maakt het tot een regelrecht avontuur.
Ik zal het maar aannemen van Mutti Merkel. Wir schafffen das!
Hartje geplaatst dus.
@Rop: wat ellendig toch, hè. Ik hoop dat gedeelde smart ook echt halve smart voor je kan zijn. Sterkte!
@Lisette. Niemand -ook ik niet- houdt rekening met een ongeval in zijn of haar leven. Het had allemaal veel erger gekund. Ik heb het geaccepteerd, nu de rest van de wereld nog. En gelukkig ben ik creatief genoeg om met minder toch goed rond te komen. Te weinig om afgekeurd te worden, teveel om te negeren. Zoiets dus.
Grtn