‘Dag Oma.’
‘Tot straks. Voorzichtig, straks gaat je knutselwerk stuk.’
Er zitten nog wat lijmresten aan haar vingertoppen. Ze heeft de tijd, maar kijkt constant op haar horloge. Tijd, vaak te weinig, soms te veel. Verloren, ingehaald, achterhaald, het is maar hoe je het bekijkt. Tijdsbesteding is een moeilijke keuze.
Ze vertraagt haar pas om zich aan een nieuw ritme aan te passen. Vermoeidheid voel je alleen als je erop let.
‘Ze is veilig op school hoor. Ja, tuurlijk, maar ik wilde je het toch even laten weten. O, een meeting, ik weet er alles van. Ze was blij met het knutselwerk, de lijm zit nog… Ja, ik zal je niet langer ophouden. Weet je nog, jouw knutselwerk…?
Echt niet?’
Recente reacties