Het sneeuwt hier al drie dagen onophoudelijk. Tijd en ruimte lijken opgeheven. In het plaatselijk café wordt op gepaste toon gesproken, om het ritme van de vallende sneeuwvlokken niet te verstoren. Woorden lijken abstracte verschijnselen, ze verliezen hun betekenis en behoren geen enkele taal meer toe.
De beperkingen van taal worden ineens pijnlijk duidelijk. Zouden buitenaardse wezens ook taal hebben ontwikkeld? En vrijheid van meningsuiting? Zodat ze een rechtvaardiging hebben om elkaar te beschuldigen, te vernederen, te beledigen en uit te dagen tot oorlogen, waarin moordlust botgevierd kan worden?
Wanneer ik vertrek, laat ik de fooi niet in de fooienpot vallen, maar leg de munten voorzichtig op een barkleedje, om geen bom te laten ontploffen.
Ik betreed het vredige wit.
« in mijn hoofd
Lost (36) »
« in mijn hoofd Lost (36) »
Fictie
Terug in Komi
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« in mijn hoofd Lost (36) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoi. Graag gelezen.
Door je laatste zin krijg ik het gevoel dat je HP in het klooster treedt.
@N.D.D. Hp heeft daar een huisje gehuurd, inclusief Siberische huskies. In die contreien kost dat bijna niets. Hij trekt zich er meerdere periodes per jaar terug en een stel zorgt voor de honden wanneer hij in NL is.