Ik sta voor de wieg en buk voorover. Op het kussen rust een klein schattig roze babyhoofdje. Een hoofdje met enorm veel donker zwart krullend haar. En zie ik het goed? Kijkt de baby mij nu aan? Met kleine zwart opgemaakte oogleden? En het is een hij? Gezien de blauw ingerichte babykamer. Met donkerblauwe gordijnen en dito donkerblauw behang? Behang met daarop krioelend, wel honderdduizend kleine zwarte insecten? Ik geloof mijn ogen bijna niet.
In de hoek van de babykamer staat een gitaar. Waarschijnlijk van papa. Een dankbare kostbare gift. Zou de kleine later ook zo beroemd worden als papa? Optreden voor een meer dan duizendkoppig koppig publiek? Want pa had wat te vertellen. Zeker weten. En bepaald geen lullaby’s.
Recente reacties