‘Hoe is het?’
‘Och.’
‘En met je polsen? Laat eens kijken… Nou, dat geneest mooi, hè?’
‘Och.’
‘Is mevrouw Wiegman nog langsgekomen? Aardig mens, hè? Als zij er niet was geweest.’
‘Ik heb niets aan d’r.’
‘Uiteindelijk moet je het zelf doen. Dat zei je tegen mij ook altijd. Ik ben je zo dankbaar. Dag in dag uit was je er. Op ieder bezoekuur. Petje af!’
‘Och.’
‘Weet je nu al wat je dwarszit? Die depressiviteit moet toch ergens vandaan komen.’
‘Tja…’
‘Ik ga er even tussenuit. Ik moet ook een beetje aan mezelf denken, begrijp je? Ik ben bang dat anders die depressie weer terugkomt.’
‘Natuurlijk. Ga gerust je gang. Hoelang blijf je weg?’
‘Twee weken.’
‘Twee weken maar?’
« De opwindauto en een depressieve tante
Paprika »
« De opwindauto en een depressieve tante Paprika »
Communicatie, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Depressie na depressie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« De opwindauto en een depressieve tante Paprika »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoe triest het onderwerp ook is; geestig neergezet, Han.
‘… Nou, dat geneest mooi, hè?’ Heerlijk cynisch.
@Ewald. Dank je wel.