‘Maar Joop, mijn vriend wat ben je toch weer streng voor de vrouwtjes. Laat Janneke haar blijdschap toch even met je delen. Ontdooi een beetje. Je kunt het. Ik heb het ook moeten leren. En ik kan het je op een briefje geven. De vrouwtjes smullen ervan. Van dooi, niet van een ijskonijn. Dus doe niet zo opgedirkt en geniet er van. You only life twice. Ha, ha.’
Beide heren bulken van de lach. Zeker bij het gezicht dat Janneke trekt. Het is lang geleden dat Joop zo heeft moeten lachen. Heel eventjes laat hij los wat hij al jaren met zich meetorst. Zijn façade van verantwoordelijkheid. Janneke weet wel beter. Zij weet als geen ander wat er volgen gaat.
Recente reacties