Ik ben depressief, al jaren. Ik zie het niet meer en ik doe niets meer, er komt toch niemand.
Ik zie zelfs niemand meer voorbij lopen.
De buurvrouw komt ook niet. Ze kreeg steeds vaker haast om weg te komen. Ik vraag niet veel maar het is toch logisch dat ik dagelijks boodschappen nodig heb?
Er is niemand uit mijn familie die ooit komt. Ze beweren dat ik hen in de steek heb gelaten toen ik mijn laatste vriendin leerde kennen. Maar zij had een hekel aan hen, daar kan ik niets aan doen!
Het overkomt me allemaal maar en ik mag toekijken hoe alles langzaam verdwijnt.
Mijn rol in het geheel? “Ja hoor eens, ík ben depressief, zij niet”!
Recente reacties