Schrijf mee!
« »

Communicatie

Daar zit ik dan…

17 september 2019 | 120w | Louisa | 0 |

Ik ben depressief, al jaren. Ik zie het niet meer en ik doe niets meer, er komt toch niemand.
Ik zie zelfs niemand meer voorbij lopen.

De buurvrouw komt ook niet. Ze kreeg steeds vaker haast om weg te komen. Ik vraag niet veel maar het is toch logisch dat ik dagelijks boodschappen nodig heb?
Er is niemand uit mijn familie die ooit komt. Ze beweren dat ik hen in de steek heb gelaten toen ik mijn laatste vriendin leerde kennen. Maar zij had een hekel aan hen, daar kan ik niets aan doen!
Het overkomt me allemaal maar en ik mag toekijken hoe alles langzaam verdwijnt.

Mijn rol in het geheel? “Ja hoor eens, ík ben depressief, zij niet”!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Louisa of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »