Traag loop ik door mijn eigen beeld. Ik struikel er bijna over. Grijze sloffen kleven aan mijn voeten. Ik zucht diep. Waar was ik gebleven?
Ik kan me moeilijk oriënteren. Moede fysiek vraagt alle concentratie. Ik slof nog eens door de kamer en peins. Zelfs het peinzen gaat me traag af. Zal Olga nog komen?
Langzaam verdampt ze in mijn gedachten. Gelukkig maar. Het geeft zo’n onrust. De liefde. Wat een oen was ik de vorige keer. Heel hard rende Olga weg. En terecht. Wat moet ze ook met zo’n corpulente zondaar als ik.
Maar onder ons gezegd, ik word al moe als ik aan haar denk. Waarom hou ik van haar? Liefde. Veel te ingewikkeld allemaal. En dodelijk vermoeiend.
Dubbele plaatsing. Foutje van Mien of van de redactie?
Met dank aan Harrie, een oude tafelgenoot van mij. Hij stond me toe een wat meer uitgebreide versie van zijn stukje in te korten en te gebruiken op 120W. Aardig niet?
Als je de reacties onder de dubbele stukjes ‘Hungry’ en ‘Op mijn sloffen’ goed gelezen hebt dan snap je het wel denk ik. Volgens mij heb je die ook gelezen en reageer je nu een beetje flauw.
@Ewald: vorige reactie was aan jou gericht uiteraard. Probeer op deze manier Frank te helpen die het nog t.z.t. zou aanpassen.