‘Tijdens mijn dagelijkse wandeling voor mijn dagelijkse biecht voel ik een spiritueel gevoel opstijgen van mijn tenen naar mijn hoofd en dankbaarheid voor de grond onder mijn voeten brengt mij in vervulling. West-Vlaanderen wordt een zeevlakte. Mijn kinderen en kleinkinderen zullen best een stekje hogerop zoeken en leren omgaan met een hengel of een fuik. Want het staat nu vast dat mijn zondaarsweg een bedevaartsweg voor gelovige garnalen en pelgrimerende kreeften zal worden. Ik zie een stoet voorbij schuifelen, in vroom roestbruin, met jakobsmanteltjes en heilige oesterhoedjes en ik weet zeker dat het geen delirium is wegens het gebrek aan roze olifanten tijdens dit visioen.’
Iedere AA’er applaudisseert. En niemand die vraagt of hij die morgen beschimmeld brood heeft gegeten.
« Op mijn sloffen (7)
Weer een vriend minder »
« Op mijn sloffen (7) Weer een vriend minder »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen, Natuur
Zondaarsweg
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van N.D.D. of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Op mijn sloffen (7) Weer een vriend minder »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Nele. Mooi geschreven. Alleen de laatste twee zinnen begrijp ik niet echt.
@Ewald: ik heb het een beetje aangepast.
(De dagelijkse biecht vindt plaats in een AA-groep. En de man heeft Jacob. En meestal vertelt hij onzinnige dingen over rozige verschijningen waardoor de anderen denken dat hij vals speelt ivm de verslaving. Wat zijn spirituele ervaring nog bijzonderder maakt is het verende gevoel dat hij voelde op zijn weg, want zijn schoenzolen zijn zeer dun en erg versleten.)
@Nele. Aha. Dank voor je uitleg.
@N.D.D. Beschimmeld brood eten lijkt me wel het toppunt van degeneratie…
@Cesar: van veel alcohol kun je Korsakov krijgen, degeneratie is dan niet ver weg.
Mooi Nele. Liederlijke ontboezeming.