Ze krijgen schortjes voor, want het zal wel kliederen worden. ‘Maken jullie er maar een tekening van,’ had de juffrouw gezegd toen ze het boek dichtdeed.
Handen als harken, vingers als wortels verschijnen op het papier. En voorwerpen die abstracter dan abstract zijn. ‘Een kind van vier kan het ook,’ gaat echt niet op. Maar kinderen weten wat ze tekenen. Ze doen hun best om hun geprikkelde kindergeest op papier te zetten. Daar gaat het om.
‘Mooi, die kleuren. We gaan nu stoppen anders is de verf niet droog als jullie je tekening straks mee naar huis nemen. Thuis zullen ze er blij mee zijn.’
‘Heb jij dat geschilderd?’
‘Ja!’
‘Wat stelt het eigenlijk voor?’
‘Gewoon…’
‘Wat zijn dat?’
‘Handen.’
Ik ben een grote fan van kindertekeningen. ?
@Nele. Ja, leuk hè?
@Han. Fascinerend dat kindertekeningen – tot een bepaalde leeftijd – altijd op elkaar lijken.
@Ewald. Dat is zeker fascinerend.
Han: wat is de psychologische verklaring van een koppoter?
@Berdien. Ik zou het niet weten.