De hond likt de hand. Koude verkrampte vingers bewegen in de richting van haar neus. Een vlaag zurige adem vertelt haar dat ze er goed aan doet. Rustig wacht ze, trouw.
Het lawaai van de doden met hun bloed, de gillende geweren. Het overstemt alles. Hij kan zichzelf niet voelen, het hele leven zit op slot. De hond is zijn reddingslijn, telkens weer als hij niet verder kan. Haar warme lik legt een minuscule bodem van hoop en vertrouwen.
De harde wreedheid van het geweld kerft meedogenloos diepe sneden in de gewoonste bezigheden. Koffie zetten met ontploffende aarde. Geen vijl effent de pijn van de scherpe kanten, geen pleister heelt de wonden.
De hond wacht tot hij weer leert praten.
@Berdien. Het leven op aarde en de empathie van de hond mooi verwoord.
@Berdien: wat een lugubere sfeer, ik geloof dat ik het niet helemaal begrijp, maar vind het toch heel beeldend beschreven.
Lisette: zoek de buddy hulphond maar eens op. Specifiek voor vastgelopen mensen.