Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Veteraan

3 mei 2019 | 120w | Berdien Blaak | 2 |

De hond likt de hand. Koude verkrampte vingers bewegen in de richting van haar neus. Een vlaag zurige adem vertelt haar dat ze er goed aan doet. Rustig wacht ze, trouw.

Het lawaai van de doden met hun bloed, de gillende geweren. Het overstemt alles. Hij kan zichzelf niet voelen, het hele leven zit op slot. De hond is zijn reddingslijn, telkens weer als hij niet verder kan. Haar warme lik legt een minuscule bodem van hoop en vertrouwen.

De harde wreedheid van het geweld kerft meedogenloos diepe sneden in de gewoonste bezigheden. Koffie zetten met ontploffende aarde. Geen vijl effent de pijn van de scherpe kanten, geen pleister heelt de wonden.
De hond wacht tot hij weer leert praten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »