De toekomst begrensd tot een paar honderd meter. Wolken omarmen boomtoppen vol ontvouwend blad. Wat eigenlijk nooit echt zwart of wit kan zijn, is nu vriendelijk grijsaardig. Verstilling na een oranje nacht. Het piepen van de net opgeladen auto in achteruitstand, misthoorn in de slaperige woonwijk. Het vertrouwde silhouet van mijnheer kauw zich opwarmend op zijn favoriete schoorsteen. De trein naar het noorden die plots passeert met dof geluid. De vliegtuigstilte. Stilte.
Schrijf ik daarom het liefst op deze momenten? Maakt het ruimte voor het brein als we minder kunnen opnemen? Nemen we meer waar als er minder te zien is?
Ik zal de zonnewarmte straks zeker omarmen. Maar de wereld een stuk minder hard. Dat kunnen we wel gebruiken.
« Vomitus
Glitter »
« Vomitus Glitter »
Maatschappij, Natuur
Mistmorgen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van H2OWritez of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Vomitus Glitter »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Zolang het niet mistschrijven wordt prima toch? De een schrijft het liefst in de schemering de ander midden in de nacht. De ander dag en nacht. Het kan allemaal. 🫠