De aankondiging kwam via een neutraal e-mailtje. De herentoiletten op alle etages van onze vleugel in het pand zijn wegens onderhoud drie weken afgesloten.
Wegens terugkerende verstoppingen moeten er nu structurele maatregelen genomen worden.
Als Crohn-er schrik je toch even, ook al is je darmstelsel in remissie.
Drie weken. Toch maar iets meer thuiswerken?
Wat als er weer haast geboden is. De volgende vleugel is best ver.
Direct een flashback van die toiletloze Sprinters van de NS. Je reist toch maar een korte tijd?
Op de eerste dag krijg ik een geruststellende opmerking. De damestoiletten zijn nog wel beschikbaar. Nu voor iedereen. Toiletteren we als bedrijf dus genderneutraal. Hip!
Leidt dit tot opstoppingen en nieuwe verstoppingen? Voorrang voor Crohn-ers, alsjeblieft!


Ja, ik kan me voorstellen dat je er rekening mee moet houden en ook horrorscenario’s gaat bedenken indien er geen gangbare oplossing is. Past goed bij het schrijfthema deze week.
Ik ga sowieso op het werk naar het damestoilet als het herentoilet gekuist wordt. Hoge nood is hoge nood, daar helpt geen (ont)stoppen meer aan.
Sterkte voor alle Crohn-ers. Is dit de juiste spelling?
Bij een klassiek concert ga ik wel eens naar het herentoilet omdat de rij dames altijd langer is. Tenzij er een mannenkoor optreedt, natuurlijk. Wel opletten dat de toiletbril naar beneden is en stom dat er geen prullenbakje is.
Crohn-ers is mijn eigen vrije interpretatie, en excuses voor de Crohn-sters.
De reacties doet mij denken aan een de Schrijversdag van Schrijven Magazine, waar ik een paar keer ben geweest.
Daar waren de rijen voor het damestoilet veel langer in de pauze, waardoor dames even kwamen buurten bij de mannen die voor hun urinoir stonden.