Door de maartse buien loop ik van het oude Haarlemse station naar een concertzaal.
Schandalig hoge prijzen voor de garderobe en drankjes. Na een geweldig concert veert de trein over de rails en brengt me veilig thuis.
Het regent. Mensen worden schaars gekleed uit hun huizen gehaald en ruw in vrachtwagens geduwd. Even later zitten ze op houten bankjes in de trein. De serie De Joodse Raad vertelt hun verhaal. Ik krijg een déjà vu dat niet van mij is, maar van mijn vader: ‘In het donker zat ik urenlang op harde houten bankjes… Als wrakhout wist ik na twee jaar dwangarbeid Duitsland te ontvluchten.’
Lenny Kuhr wordt uitgescholden. In Moskou betalen concertgangers een barbaars hoge prijs.
Rust, slaap nooit.
Wat is er toch allemaal loos met de wereld en de mensen…. Ik ben geboren en opgegroeid in vrede, kan dus -gelukkig- niet meepraten over mensonterende situaties. Daarom vind ik het een beetje moeilijk om te reageren op sommige van jouw (persoonlijke) verhalen. Wat weet ik r van?
Ik kan me niet herinneren dat mij op school is verteld over De Joodse Raad. En dat vind ik vreemd, beschaamd moet ik bekennen dat ik niet wist van het bestaan van de raad. Ik volg de serie met veel interesse, ben er zeer van onder de indruk.
Zo ook van jouw zin ‘een déjà-vu dat niet van mij is’.
Ik sluit me graag bij Alice aan. Het is inderdaad moeilijk om te reageren op persoonlijke verhalen. Ik weet er ook nix van.
Verder ben ik ook heel tevreden met mijn simpele opvoeding waar ik gecorrigeerd werd door mijn broers indien nodig. Ik kan met iedereen maar wat ik in de media lees en hoor daar snap ik af en toe helemaal niets van. Dan maar weer terug naar mijn eigen leven alsof ik met wrakhout op open zee drijf…
Alice. Luc. Ik heb de oorlog natuurlijk ook niet meegemaakt. Des te meer een reden voor mij om júíst verhalen te blijven vertellen. In dit geval met slechts een persoonlijk tintje.
@Han: ‘rust, slaap nooit’: wat een reëel, maar oh zo zwaar te dragen levensmotto.
Lisette. Het is helaas niet anders.
Ik kan alleen maar meepraten over Haarlem. En ik vraag me voorzichtig af welk concert het was. Maar ik ka beter stil zijn. Hartje.
Lousjekoesje. Dank je wel! Het is de band Venice – Venice Beach California.
@Han: proficiat!
Gefeliciteerd Han
Hartelijk gefeliciteerd, Han!
Allen: hartelijk dank!
Van harte.