Somber door melancholie in kleurrijk zwart-wit van de jaren 60 loopt een meisje over straat. Ze zingt over eenzaamheid terwijl haar leeftijdsgenoten gelukkig zijn en weten te beminnen en bemind te worden, zonder angst voor morgen, met een toekomst.
‘Et les yeux dans les yeux et la main dans la main’, zingt ze verder. ‘Je suis seul.’ Lotgenoot of deelgenoot van de jaren 60?
Mooie ogen, opgemaakt met eyeliner, zoals alle meisjes dat deden in die tijd. Tanden die nog niet zo wit waren als die van de hedendaagse, kunstmatig natuurlijke gebitten. Expressie in gezichten, lippen van normale proportie; behalve Brigitte Bardot en Mick Jagger, die hebben dat van nature.
Françoise Hardy is niet meer. Jaren 60: ‘Je suis seul.’
Françoise Hardy “Tous les garçons et les filles”
https://www.youtube.com/watch?v=XPkBMqehr5k
Mijn moeder bekende dat ze vroeger ook fan van haar was.
Ik dacht dat ik alles van haar wist. Ik dacht dat ik alles van muziek wist. Het liedje klinkt lief, maar ondertussen…
Lousjekoesje. Wat leuk dat je moeder haar kent. Moet ze France Gall ook gekend hebben!
‘Poupée de cire’ https://www.youtube.com/watch?v=fDtswqx30RQ
Ja, dat liedje ken ik wel goed. Vanwege de titel ook, denk. Vind ik ook wel leuker.
Heerlijke muziek, de Franse chansons. Et mais non, Han. Ici à 120mots, tu n’es jamais seul.
(Bon merci à Google traduction)
Alice. Haha, dank je wel en dat in perfect Frans.
Je tu comprends, Alice.
Lousjekoesje. Haha. Non, je te comprends
Duidelijk van voor mijn tijd, heb het op moeten zoeken. Begrijp het wel. (nee, niet het Frans)