De laatsten der parochianen hebben deze kille week hun opgekrabbelde liturgie ingeleverd. Het wachten is tevergeefs. Een preek over het kaf en het koren, de anekdotes, oud-herhaald-nieuws en tot woordkunst verheven staccato zal er niet komen. Het kerkbestuur schittert al maanden zo niet langer door afwezigheid en het bijbehorend algoritme is een beïnvloed, een beneveld soort alcoritme geworden.
Vriendjes en vriendinnetje zijn wel slim-tactisch en vullen hartelijk strategisch, politiek-vriendelijk elkaars collectezak; alles voor gewin, compleet met een boycot- en cancelcultuur. Ze hebben daarvoor vooral zichzelf het stilzwijgen opgelegd over misstanden.
De leegloop uit de parochie is al een paar jaar bezig, het wordt nooit meer hoe het was onder dit lethargisch kerkbestuur en hypocrisie is het kenmerk van het geloof.


Recente reacties