Tegenwoordig is het niet meer zo heftig als tijdens de slechtste periode, maar zodra ik een dof gevoel in mijn trommelvlies voel… Dan herleef ik vaak mijn eerste ontmoetingen met mijnheer Menière. Die waren namelijk extreem. Urenlange draaiduizelingen, alsof je in een astronautensimulator zit.
Nu komt mijn duizeligheid vooral als ik te lang achter elkaar buk en beweeg. Onkruid wieden stop ik na twee gevulde manden. Bonsai werd mijn zittende tuinier-alternatief. Mijn oude liefde piano spelen, die heb ik op moeten geven. Lees ik bladmuziek tijdens het spelen, dan ben ik binnen vijf minuten voor de rest van de dag duizelig. Ook mijn werkende uren heb ik hierdoor moeten terugschroeven. Mijnheer Menière, ik accepteer inmiddels zijn bestaan, maar eraan wennen?
« Hoor wie klopt daar?
Broodtrommel »
« Hoor wie klopt daar? Broodtrommel »
Mensen
De heer Menière komt op bezoek
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van H2OWritez of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Hoor wie klopt daar? Broodtrommel »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Het is een erkende ziekte. Sowieso is ziekte een last maar Meniére is wel een beroerde zogezegd. Gelukkig kun je er mee om gaan, of leren omgaan. Wennen zal het inderdaad nooit.
Lastig die ruis. Wel goed beschreven. Sterkte … of juist niet … qua lawaai.