Achter dat raam van haar veilige school leerde ze dat een kind niet alles kan begrijpen. De juffrouw zal het er moeilijk mee hebben gehad: hoe leg je dat uit? Hoe noem je… hoe noem je…?
Voor het eerst een tekening voor haar transmoeder. ‘Je hebt nu twee mama’s, leuk toch?’
Maar ze vond het niet leuk. Wie was haar vader nu? Is haar wat gevraagd als kind, dat wordt verondersteld iets onbegrijpelijks later te begrijpen?
De tijd tikt traumatisch, transformeert transformatieneutraal leven tot dood. Op Moederdag met haar moeder naar het graf van haar moeder.
‘Doet u maar twee bosjes van deze, ik weet de naam niet,’ zegt ze tegen de man van de bloemenstal bij het kerkhof.
‘Vergeet-me-nietjes.’
Ja, ga dat maar eens uitleggen aan een kind. Ik probeer begrip te hebben voor iemand die overtuigd is dat hij of zij in het ‘verkeerde’ lichaam geboren is maar het lijkt wel een modegril te worden met wachtlijsten van hier tot Tokyo. Gelukkig ben ik blij een man te zijn, soms zelfs een echte vent, en ja alles went, behalve een vent…
Luc, niets aan toe te voegen.