‘Als taakstraf verzorg ik rondleidingen tegen het eind van het jaar.’
‘Taakstraf… Waarvoor?’
‘Dat zeg ik niet. Gisteren had ik een groep klimaatactivisten. Een beetje kleverige mensen, moet ik zeggen. Maar ze hebben zich keurig gedragen in het museum. Er zit maar eentje vast. Nu ga ik naar de AA.’
‘O, u bent alcoholist?’
‘Hoe komt u daar nu bij? Altijd die aannames. Ik geef die mensen een rondleiding bij een bierbrouwerij.’
‘Is dat niet de kat op het spek binden?’
‘Juist niet. Je moet geconfronteerd worden met je problemen. Ikzelf ben rondgeleid in een brandweerkazerne.’
‘Brandweer…?’
‘Ja, de brandweerkazerne die is afgefikt, weet u nog wel?’
‘Bent u nu volledig genezen?’
‘Zolang ik maar geen kerstboom in huis haal.’
« Joost mag het doen
De prins »
« Joost mag het doen De prins »
Communicatie, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Taakstraf
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Joost mag het doen De prins »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Weer een mooi gesprek, Han. En een slotzin met een glimlach. ‘Altijd die aannames’, een uitspraak die in vele situaties/gesprekken van pas komt want vele mensen maken zich daaraan schuldig.
Creatieve taakstraf-bedenker, ben benieuwd of dat echt zo werkt…
Alice. Aannames en vooroordelen worden vaak bevestigd. Nee, zo’n taakstraf… het is maar fictie.
Ik ben geen voorstander van een taakstraf. Dat is het voor mij…net niet.