Ik vouw een bootje van rotspapier. In alle kleuren grijs en groen. Laat het los op blauw water. Opdat het ver mag dobberen. Aan de horizon verdwijnt langzaam de zon. In haar donkerrode gloed nog een klein puntje van papier. De rivier is zo breed, niet te overzien. Hij lijkt niet in de lengte maar in de breedte te stromen. Niets is het water vreemd. Daar verdwijnt de boot geheel uit zicht. Geen haan meer die er naar kraait. Waar zou een haan überhaupt naar moeten kraaien? Niemand die het weet. Mijn boot trekt verder de wijde wereld in. Voorbij de horizon. Op zoek naar zijn roots. Van rotspapier. Stevig koerst hij verder. Naar ik weet niet waar. Echt waar.

Welkom terug Mien, weer even “op z’n Miens” zoals altijd!
Prachtig! Ik voel me met het bootje mee dobberen. (Met uitzicht op de Elbe, om het gevoel te versterken)
Een ware Mien interpretatie. Grote glimlach om de rivier die in de breedte lijkt te stromen. Het doet mij enigszins aan Marsman denken: ‘Denkend aan Holland …zie ik breede rivieren …traag door oneindig laagland gaan.’
Met plezier gelezen.
Dank voor zoveel lof. Marsman, toe maar. En er zijn geeneens rivieren op Mars. 😉
Mooi beeldend geschreven. Komt het beeld ook niet in 1 of andere clip of animatiefilm voor? Oh oh, die vraag laat me dus niet meer los. Ik dacht hetzelfde over die haan, dat maakt het grappig. Er was zeker ook ‘geen kip te beleven?
Het gedicht Denkend aan Holland heb ik ook op mijn website geplaatst, onder Favoriete letters.
Dank voor je reactie Lousjekoesje, het heeft de sfeer van ‘The red turtle’ misschien.
Nee, die kende ik niet. Prachtige trailer.
Er zijn heel veel filmpjes waarbij iets verdwijnt richting de horizon.
Dit is mijn jeugdsentiment:
https://www.youtube.com/watch?v=3ENV48XgxMU