Begin jaren tachtig. Ik leefde van een basisbeurs en wilde op vakantie. Dus zocht een baantje. Ik kwam terecht in een koekjesfabriek. Ik leerde snel in te klokken en traag weer uit. Aan het eind van de week kreeg ik een strookje met daarop hoeveel geld ik had verdiend, op basis van het uurloon.
Ik kwam in een andere wereld terecht. Elke pauze werd de snackbar bezocht. En er was een onzichtbare hiërarchie wie op welke stoel in de kantine mocht zitten. Roken was verboden, maar gecompenseerd in de wc-ruimte, die stijf stond van de rook. De geur van koekjes nam ik mee naar huis. Na drie weken had ik genoeg geld verdiend, en vertrok.
Het was echt andere koek.
« Bruine envelop
Van het toneel verdwenen »
« Bruine envelop Van het toneel verdwenen »
Column, Maatschappij, Studie & werk
Levenslessen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Bruine envelop Van het toneel verdwenen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Echt andere tijden hè? Wonderlijk hoe dat gaat, die ongeschreven regels die in bepaalde gezelschappen zijn ontstaan. Voor de nieuweling zijn ze bijzonder, de rest heeft zich er een soort van bij neergelegd. Zo is iedere start bij een nieuwe werkgever verrassend. En bij iedere baan leer je weer. Tja En het roken (& rokerspauzetjes).. dat is bijna niet meer voor te stellen!
@Alice: ja, toen ik het me weer herinnerde, vond ik het zelf bijna niet meer voor te stellen. Vakantiewerk als student betekende voor mij ook een kijkje in een andere wereld dan ik ken uit mijn studentenleventje. Heel leerzame levenslessen dus.