In de ontvangstkamer klinkt het naar holle dood. Ik zet mijn naam in het condoleanceregister en hoor voetstappen. Een man in een Italiaans maatkostuum negeert de balpen en pakt opschepperig zijn gouden vulpen. Hij kwam vaak bij Cora thuis en is de enige die Cora begraaft, zonder een schep in handen te hoeven nemen. Verder alleen plichtmatige kraaien.
Cora stond onder curatele. Dat begreep ik nooit, ze was oud-lerares met een goed pensioen en had ze beslist nog op een rijtje.
‘Ik ben haar neef en enig overgebleven familielid. In die hoedanigheid én als curator, ben ik dankbaar dat ik geld uit tantes inboedel heb vrij kunnen maken – wilt u koffie?’
‘Graag.’
‘Plakje cake?’
‘Graag.’
‘Dat is dan vier euro.’
@Han: jij bent er alleen, naast de neef? Is er dan wel (dure) koffie en cake geregeld? De ‘holle dood’ is een mooie uitdrukking.
Lisette, er ligt ook een condoleanceregister. Kennelijk zijn er (veel) mensen niet gekomen. Het aantal kopjes koffie met cake is overschat.
De eerste vind ik ook krachtig, Han. Mooi. Het roept een akelig en kil beeld op.
Wat je bedoel je precies met ‘begraven zonder een schep in de hand te hoeven nemen’? Is hij mede een oorzaak van haar overlijden?
En dat je in een aula voor cake mag betalen is nieuw voor mij. Misschien onder het mom van ‘de een zijn dood is de ander zijn … cake?’
Alice. Ik refereer aan de overdrachtelijke betekenis van begraven.
Nee, uiteraard hoef je daar niet voor te betalen. Maar die regelneef als curator gaat over tantes geld natuurlijk. Dus hij rekent er wel geld voor.
Aha, zo link als een looien deur.
In z’n maatpak!
Alice, typisch een regelneef.
Gefeliciteerd Han!
@Han: gefeliciteerd, of moet ik gecondoleerd zeggen?
Hartelijk gefeliciteerd Han!
Allen: hartelijk dank!