‘Het is nog maar een kind.’
‘Juist daarom, mam. Kinderen moet je niet voorliegen.’
‘Ze vindt ‘m leuk.’
‘Ze? Bobbie mag zelf haar genderidentiteit bepalen.’
‘Je brengt haar in verwarring.’
‘Een teddybeer met een stompe snuit en stompjes in plaats van berenklauwen, dát is verwarrend.’
‘Het is maar een knuffel.’
‘Beren zijn niet om te knuffelen. En neem die pop ook maar weer mee.’
‘Wat is er mis met die pop?’
‘Genderbevestigend en discriminerend.’
‘Zie jij wat tussen die beentjes? En ze heeft een kale kop. Of hij, hen, die… weet ik veel.’
‘Kijk nu eens goed mam. De kleur… Wit!’
‘Goed, koop ik een zwarte erbij.’
‘Van kleur! Maar dan dwing je Bobbie weer om een favoriet te kiezen.’


Iemand slaat hier gigantisch door…
Luc, zoals zovelen.
Goed verwoord,weer. En het hoeft niet eens bij verzinsels te blijven… Gekke wereld.
Lousjekoesje, dank je wel!