Ze hebben geen tijd maar maken het. Als ik dan flink de pas erin zet, zou je toch denken dat ze me daar dankbaar voor zijn. Maar nee hoor. Vooral zij op haar hoge hakken niet. ‘Voorzichtig,’ zegt ze dan. Ze geeft een ruk aan die wurghalsband zodat ik een felle pijn in mijn nek voel en even geen lucht krijg. En dat irritante gerinkel van haar slavenband tegen de ketting begint me zo mijn gekwelde strot uit te hangen.
Zij trekt de kar in ons gezin, waar wij zwarte vuilnisbakken dat door de jaren heen hebben gedaan. Een excuus? Vergeet het maar, geen hond denkt daar nog aan. Toch houd ik onvoorwaardelijk van haar en daarom trek ik het.
« Katten aan de lijn
Het kleine café aan de Almelose insteekhaven »
« Katten aan de lijn Het kleine café aan de Almelose insteekhaven »
Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Zwarte vuilnisbakken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Katten aan de lijn Het kleine café aan de Almelose insteekhaven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Door de titel was ik even op het verkeerde been gezet. Mooi geschreven, de frustratie en hoe het baasje eruit ziet. Lang leve de liefde
Alice, de liefde van een hond is onvoorwaardelijk.
Ik moest het weer vaker lezen maar de liefde van een viervoeter, hond, is inderdaad onvoorwaardelijk. Grt
Luc, wat is er dan niet duidelijk voor jou?
Han, het ligt aan mezelf. Niet aandachtig genoeg gelezen.
Geen honden om weg te gooien. Leuk.
Lousjekoesje. Zeker niet!