Een aanvankelijk opgepikt geurspoor door een speurhond leidde niet tot resultaat. De auto was inmiddels teruggevonden aan de rand van het water. Van Gerrie ontbrak echter elk spoor. Maanden van onzekerheid gingen voorbij zonder dat er wat te melden viel. Was hij wel te water geraakt of zat hij inmiddels in het buitenland?
Pas met de gure oostenwind van januari kwam zijn lichaam weer te voorschijn. Een wandelaar zag het stoffelijk overschot aan de waterrand liggen en schakelde de politie in. Nader onderzoek wees uit dat het inderdaad om mijn oude klas- en dorpsgenoot ging, die nooit een vlieg kwaad deed. Kennelijk tot deze waanzin gedreven door een overspelige echtgenote. Zelfdoding is zelden tot nooit een acceptabele oplossing voor nabestaanden.
Ben ik even blij dat ik geen speurhond ben of nodig heb. De beweegredenen zijn niet altijd duidelijk bij een suïcide. Veel wordt ingevuld, aangenomen, vooringenomen, verondersteld. Er is er slechts een die het zeker weet, alleen niet kan navertellen. En over dat zeker weten, dat is ook nog maar de vraag. Vele vragen, vele antwoorden. Altijd!
Zoveel verdriet. Voor de overledene, voor de nabestaanden. Bij dit sterfgeval ook nog de onzekerheid… Een zelfdoding trekt diepe sporen in de levens van alle betrokkenen.
Het is in en in triest als zelfdoding als oplossing gezien wordt. Bij ouderen boven de 98 jaar kan ik me daar iets bij voorstellen maar jongeren van amper 15 jaar…erg triest.