Nederland staat onderaan de lijst van het aantal gewerkte uren. Zeker door vrouwen. Daarom een voltijdsbonus, ook voor niet-bonusmoeders en -vaders.
Dus als er weer een coronagolfje komt, werken de voltijdsbonuspapa en -mama voor honderd procent thuis met de kids om zich heen. Papa en mama vragen zich af waarom ze in godsnaam kinderen hebben genomen als je ze toch nergens kwijt kunt. Een arsenaal aan burn-outcoaches moet ze bijstaan.
Voltijdsbonus was het weekwoord van het Instituut voor de Nederlandse Taal. Het is nu De week van het Nederlands. Onze Taal besteedt aandacht aan inclusieve taal. Maar dat is de taal al. Als papa thuiswerkend tegen zijn zoon en dochter schreeuwt: ‘Jongens, kan het wat rustiger?’ sluit hij niemand uit.


Het begin van de oplossing ligt ergens anders naar mijn mening, bij hogere lonen voor de werkvloer en laagbetaalden, en niet voor het middenkader en/of de top, die zitten er al warmpjes bij.
En Han, kinderen neem je niet, die krijg je… maar de opzet in je tekst begrijp ik. Grt.
Luc, het gaat om de productiviteit, personeelstekorten opvullen. En een vrouw die niet of niet fulltime werkt, wordt niet voor vol aangezien.
Kinderen worden uiteraard gekregen, na de beslissing om ze te nemen. Voor opvang wordt wel gezorgd – door anderen.