Jarenlang een rustgevend ruisende reus in een rustieke omgeving. Mensen passeerden hem. De een keek tegen hem op, de ander zag niet waar hij naar keek.
In de ruimende wind wacht hem hetzelfde lot: een meedogenloze monotone motorzaag legt zijn necrologie bloot. Ik raak de tel van de jaarringen kwijt als een man het apparaat uitzet en zegt: ‘Niet zo verstandig om in de wind te gaan staan. Wilt u soms zaagsel in uw ogen?’
‘Zonde van zo’n oude boom.’
‘Weet u wat zonde is? Als je hem op je hoofd krijgt. Het is nu eenmaal de natuur. Er wordt wel weer een nieuwe geplant, een nieuw hoofd kunnen ze er niet aanzetten.’
Natuur of niet, Eunice is een rotwijf.


Inderdaad.
Het is voor mij niet helemaal duidelijk wie die personen precies zijn. Een boswachter, een gemeentewerker, iemand van de groenvoorziening of gewoon een voorbijganger die net zo gevaarlijk doet door daar vlak ba de storm rond te lopen?
Mensen gingen zelf met motorzaagje aan de haal bij omgevallen bomen voor hun eigen voorraad kachelhout of knutselhout. Dat is gevaarlijk en strafbaar.
Ja, maar Corrie begon!
Ruimende wind, wat een mooie uitdrukking, ik kende hem niet (en klinkt bevrijdender dan zijn tegenhanger: de krimpende wind).
Alice. Ja, vrouwen onder elkaar…
Vlak ook Dudley niet uit hè?