‘Goedemiddag Streekziekenhuis Twente afdeling necrologie wat kan ik voor u doen?’
‘Eh, ja uh, ik wou graag met mijn vrouw spreken. Kan u dat regelen?’
‘Uw vrouw spreken, doorverbinden bedoelt u?’
‘Ja, mijn vrouw. Ik mis haar. Ik mis haar zo…’ (begint te huilen)
‘Maar meneer, o sorry u bent van streek, rustig maar, misschien kan ik u wel helpen hoor. Hoe heet uw vrouw en waar is ze opgenomen?’
‘Ja, (snik), mijn lieverdje, ze moet wel in de hemel zijn opgenomen, kan niet anders, de schat, ik mis haar zo.’ (snuit zijn neus heel heftig)
‘Maar, is uw vrouw dan, overleden?’
‘uhuh…’
‘Weet u, vertel mij maar hoe ze was. Dat helpt u wel. En dan nemen we afscheid.’
« Boterbriefje
Dood? Me too! »
« Boterbriefje Dood? Me too! »
Fictie
Opgenomen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Boterbriefje Dood? Me too! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
@Berdien: het lijkt wel de transcriptie van een toneelstuk. De laatste zinnen zijn erg teder en lief!
Wie de mens beziet…
Door je manier van schrijven kan ik bijna meevoelen met de weduwnaar, mooi. Mede dankzij de heel vriendelijke telefoniste.