‘Niet mijn wijk.’ Dat grapten we tegen elkaar achter de bar indien de eerste terrasbezoekers zich aanmeldden. Gewoon om aan te geven dat je er beslist nog geen zin in had, dat je vond dat iemand anders maar moest lopen.
Deze ogenschijnlijk onschuldige opvatting wortelt diep in de maatschappij, met grote gevolgen die het probleem allerminst oplossen, enkel groter maken.
Om de toestroom te reguleren heeft iemand ooit bedacht dat een indicatie benodigd is om bijvoorbeeld in een verzorgingshuis te mogen wonen. Een lovenswaardig initiatief met ongewenste effecten. Zo blijft tante Wies alleen achter in het grote huis terwijl alleen haar man wordt opgenomen. Een huis waar een heel gezin kan wonen. Nieuw probleem, geen oplossing. Tja, niet mijn wijk.
Pas wanneer je ermee te maken krijgt, krijg je pas echt in de gaten hoe (onnodig?)ingewikkeld het allemaal is. Terwijl je juist dan behoefte hebt aan hulp, concrete oplossingen voor degene die je liefhebt/voor wie je zorg draagt.
Wat een raak stukje, weer, Luc.
Alice, voor verbetering vatbaar zogezegd. Er valt nog veel te doen. Grt
Lousjekoesje, een voorbeeld uit de waanzinnige praktijk. Grt.
@Luc: ik dacht even dat deze ‘not in my backyard’ over de opvang van vluchtelingen ging…. Maar we kunnen er qua zorg-indicatie ook wat van.
Sterk stukje