Mijn moeder doorkruist onvermoeibaar de gangpaden in de volgepakte kringloopwinkel. We lopen van de lampen, via huishoudelijke apparaten en speelgoed naar de kledingcollectie. Alle artikelen gesorteerd op geslacht, maat en kleur. Aan de medewerkers ligt het niet. Ik kan tussen alle spullen de koopjes moeilijk zien, leun ongemakkelijk tegen het sportkleding-rek en bekijk mijn verveelde spiegelbeeld.
Mijn moeder heeft de kringloopswing te pakken, ik hoor het gedecideerde schuiven van kleerhangers.
Op de afdeling ‘diversen’ zie ik achter een wipstoeltje een glanzend stukje staal. De kolf van het jachtgeweer verraadt een jarenlang gebruik. Hoeveel konijnen zullen bedroefd in deze loop hebben gekeken?
Als mijn moeder met haar schatten naar de kassa loopt, hoor ik ‘Bright eyes’ in mij gedachten.
Einde oefening.
@Alice: ik herken het ongemak in de kringloopwinkel, maar ben ook blij dat ik m’n eigen overbodige spulletjes er kwijt kan.
Is het niet ‘verraadt’? Mooi stukje.
Alice, mooie sfeerbeschrijving.
Dat heb ik precies zo, Lisette, ik breng er graag mijn spullen naar toe maar kan er lastig iets vinden. Ik heb blijkbaar genoeg in en om huis 🙂
Dank Han en Lijmstok (ja inderdaad, de t mist achter de d, ik heb het aangepast)
Ik heb met plezier in de kringloopwinkel gewerkt. Verbazend hoe blij men kan zijn met ouwe meuk. Antieke spullen zijn natuurlijk wel bijzonder, alleen niet voor mij. Toch ga je mee in het enhousiasme van de vaste bezoekers. Achter elk artikel zit een verhaal. Mijn geluk was als er een splinternieuw en ongebruikt product binnenkwam.