De tijd gaat snel. Tijd heelt alle wonden, maar sommige dingen vergeet je niet gauw. Zoals de lockdown rond kerst verleden jaar. Ouders en schoonouders mochten niet komen; we misten de ruzie. We kakten algauw in: vroeg naar bed en laat weer op. Opa kwam wel, gelukkig konden we hem wijsmaken dat je ook tijdens het eten een mondkapje moest dragen. Maar de insteek is toch gezelligheid met de feestdagen. Kerstmis is het feest van het licht en de sfeer. We vervingen elektrische kerstboomlampjes door echte kaarsjes. Dat gaf me toch een sfeer! De hele buurt kwam gelijk kijken.
We verheugen ons op de eerste kerst in het nieuwe huis. Opa komt niet meer, hij krijgt het benauwd bij ons.


Een heerlijk stukje weer, Han. Opa met z’n mondkapje om aan het kerstdiner…
Ewald, dank je wel.
Leuk stukje.
Al die mensen die tijdens het eten het mondkapje op hun kin droegen: handig bij het eten van soep. Er werd zelfs op die manier een sigaret gerookt, dat leek me gevaarlijk. Daar heb ik nog steeds een mondkapje voor nodig.
En de vele mensen die het mondkapje niet ook over de neus droegen begreep ik wel: het heette geen mondneuskapje.
Kerst…kannie wachten!