‘Toen de lichtjes op het Leidseplein weer brandden, was alles als vanouds. Alleen misten we er een paar…’ Hij bergt zijn trompet behoedzaam in het oude koffertje op. ‘Weet u, met een droge mond kan ik niet praten.’
‘Wilt u wat drinken?’
‘Nou, als ik u niet ontrief, een kopstoot graag. Ik was nog trompettist bij de Ramblers. Wat een tijd… Die achtergrondzangeressen kwamen echt niet alleen door het zingen op de voorgrond. Maar schoof je je schuiftrompet bij het verkeerde mokkeltje uit dan kreeg je een klap voor je harses. Verkeerde toonhoogte. Het is niet geheel waar dat iets aan de ander ligt. En zelfs dát niet… Maar weet u, tegenwoordig zijn de lichtjes schijnwerpers, dat is het verschil.’
« Een andere Jan
Windy City June »
« Een andere Jan Windy City June »
Communicatie, Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
De lichtjes op het Leidseplein
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Een andere Jan Windy City June »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ja, er is veel veranderd. Ook in de muziekwereld. Of het ook ten goede is veranderd?
Levja. Ja, de bekende vraag die we ons vaak stellen.
Elke tijd kent zijn eigen unieke momenten, net als leeftijd. Een kopstoot, dat had ik al een poosje niet meer gehoord, Vaak geserveerd nooit gedronken. Grt
Luc. Unieke momenten? Zeker. Maar ik heb wel mijn voorkeur voor bepaalde momenten en leeftijd.
Bedoel je dat tegenwoordig kleine incidenten direct in gitzwart daglicht worden gebracht?
Lousjekoesje. Zonder te bagatelliseren wat er werkelijk gebeurt, het slaat door in een zoektocht met een vergrootglas. En eenzijdig belicht.
Juist, ja.