Ik loop langs het spoor met mijn neus tussen duim en wijsvinger. Niet tegen de kou, maar tegen de geur. Die is namelijk niet te harden. Zo ranzig, zuur en vies. Ouwe pis. Dat wil je niet ruiken. Ik bevind mij in een oud steegje van de hoofdstad. Ben er lang niet geweest. Maar het ruikt nog precies hetzelfde. Het spoor, de geur, het geurspoor. En het ergste moet nog komen. Het spoor is van mezelf. Wederom. Een harde les. Hardleers met andere woorden. Misselijkmakend dat Amstelbier. Je moet er zo van plassen. Dan haal je de kerk niet meer, laat staan het urinoir. Een mooie kathedraal is er niet, gelijk in Antwerpen. Wat rest is zelf sporen. Sorry hoofdstadsteeg.
« Valentijnsdag – geurinneringen
Kom mee naar buiten allemaal fantasietje »
« Valentijnsdag – geurinneringen Kom mee naar buiten allemaal fantasietje »
Communicatie, Cultuur, Eten & drinken, Mensen
Buitengeursporig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mien of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Valentijnsdag – geurinneringen Kom mee naar buiten allemaal fantasietje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Tja, stel je voor dat je het allemaal mee moet nemen….
Ben gene Kruikezeiker. 😆
En bedankt, ik zit klaar met mijn brood.
Toch een mooie twist dat de ik-persoon zelf buitensporig ruikt en doet.
Tis ook maar een klein bietje mens.
Geeft niet.