Ik zie ons zo weer zitten. Mijn broer aan de rechterzijde van mijn zus en ik links. De kussens rechtop tegen de mahoniehouten wand van het bed. Zij las ons dan de Donald Duck voor.
Zo heb ik Gijs Gans leren kennen. Niet alleen de knecht, ook de achterneef van Oma Duck. Gijs is het voorbeeld van een dagdief. In mijn ogen een lieve luiwammes. Beetje dom, best onhandig, het liefst ligt hij te luieren in de hooiberg, Echter, hij is haantje de voorste als zij een taart heeft gebakken.
Zulke mannen bestaan echt. Er zit geen greintje kwaad bij hen; de liefde gaat door de maag, waarbij een zekere ijver tegenover staat. Zij werken zeker niet met de ellebogen.
Voor mijn song heb ik even aan ‘Lazy Bones’ – Green Day gedacht, maar ik ben zo dol op ‘Wake Me Up When September Ends’ …https://www.youtube.com/watch?v=NU9JoFKlaZ0
Zo is het, Levja, en wat maar weinig mensen beseffen: luieren is een werkwoord en goed luieren is een kunst.
Bij ons ging de “Okki” en de “Pep” van hand tot hand, maar voorlezen was er niet zo heel vaak bij. Grt.
Ewald, die ga ik onthouden. Luieren is een werkwoord en goed luieren een kunst.
Ik ga het misschien ook tot kunst verheffen.
Levja, het is eigenlijk een variant op een bekende uitspraak van ontwerper Gerrit Rietveld. Toen iemand opmerkte dat zijn (beroemde) Rietveld-stoel niet echt gemakkelijk zat, antwoordde hij: ‘Zitten is een werkwoord.’
Luc, de Pep hebben we even gehad, totdat mijn moeder zei, dan gaat de Donald Duck eruit. Nou, dat is mooi niet gebeurd. De Pep wel. Tot het overlijden van mijn vader in 2005 is het abonnement behouden gebleven. We kwamen allemaal eens in de week nog bij pa deze lezen.
Ik heb het geluk gehad dat ik veel ben voorgelezen. Door mijn moeder en door mijn zus. Het geeft mij nog altijd een warm gevoel.
Ewald, ik kende deze uitspraak niet. Wel de stoel 🙂
Een prachtige stoel, Levja, maar niet geschikt om het luieren tot kunst te verheffen. Dan raad ik toch een comfortabele zitbank of fauteuil aan.