Ik maak een foto van een foto. Van analoog naar digitaal, hoe snel is het gegaan. Mijn gedachte, hurkend bij een labrador pup, herinner ik me goed, die neem ik mee: ‘Wat ben je nog lekker jong!’
Donkerblond en zwart bij elkaar. Ik weet nog waar en wanneer ik die trui had gekocht die ik droeg.
Haren worden grijs, herinneringen niet. Je was smarter dan mijn phone waar je nu in zit.
Ben je geen bloedverwant dan zeker wel een zielsverwant, die de fotograaf van de analoge foto niet bleek te zijn. Die gedachte laat ik voor wat die is.
Ik aai het beeldscherm, je verschijnt: ik ruik en hoor je. Voel je aan zoals jij mij.
We verstaan elkaar.


Een huisdier (hond) maakt deel uit van het gezin. Het brengt het nodige plezier en laat intens verdriet en een leegte achter wanneer ze er niet meer zijn. Zoals een vriend van mij zegt: een huis zonder dieren is geen thuis. Ze zijn vaak meer trouw dan een mens…Grt.
Luc, geen woord aan toe te voegen.