Ze is al jaren mijn onbereikbare liefde, in mijn systeem genageld met de onverbiddelijkheid van een steenpuist.
Af en toe erupteert er een vlaag bitterheid, wens ik dat ik haar los kon laten, dat ze verdween om nooit meer terug te komen. De doodsengel in mijn smartelijke pathos. Meestal loop ik over van verlangen naar haar, mijn muze en monster, Medea die haar slangenhaar om mijn hart heeft gewikkeld als wurgkruid met uitlopers naar het dagelijks leven.
Lies heet ze. Daarvoor waren het Hennie, Jacobien, Margot, Rianne en andere delen van het alfabet, maar die waren minder pijnlijk. Nu is het strompelen met een ongeneesbare Liesblessure en ik ben zo bang geworden om te vallen. Of ben ik dat al?
« Raamvertelling
Alleen als je goed kijkt »
« Raamvertelling Alleen als je goed kijkt »
Mensen
Ware liefde doet pijn
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Berdien Blaak of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Raamvertelling Alleen als je goed kijkt »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
‘…met de onverbiddelijkheid van een steenpuist.’ Die zal ik niet meer vergeten.
Mooi geschreven, Berdien.
Wat een prachtig stuk proza Berdien. Driewerf hulde.
@Berdien: je bent allerminst een gevallen vrouw!