‘Niet omdat het al weken van tevoren werd aangekondigd, we wilden het gewoon. Ik nam dan rond die tijd van het jaar op een vrijdag vrij. Gezellig met aansluitend het weekend. De Bijenkorf met poppen aan touwen waarvan je nu niet eens meer mag zeggen dat je er niet meer over mag spreken, anders praat je er toch weer gekleurd over. Pardon, ‘van kleur’.
Wat ze wil kopen weet ze niet eens. We zijn zelfs bij zo’n magnetiseur geweest. Die man wist weliswaar de magneetstrip van haar pasje te ontregelen, maar de volgende week had ze alweer een nieuwe. Die banken leveren wel.
Er zit voor mij niets anders op dan op ‘Vrijdag van Kleur’ met haar mee te gaan.


Goed idee, zulke dagen. Ik heb dat ook een aantal jaren met mijn moeder gedaan. Zorgen dat je op die dag zelf niet te veel meer ‘moet’ kopen en lekker ontspannen door de winkels slenteren, koffie drinken en meer. Met idd de welbekende poppen. Erg van genoten.
Alice. Mooie herinnering!
Han, het kwartje viel niet gelijk met ‘Vrijdag van kleur’. Knap gevonden.
Voor mij was het DE sinterklaasvreugde om naar de etalages van de Bijenkorf te gaan kijken. Al die Zwarte Pieten, die klommen en er zo mooi uitzagen. Jawel, ik noem ze gwoon zo, ik was er onbevangen gek op. Vaak gingen we dan naar de Cineac, die ernaast zat. We mochten dan die avond onze schoen zetten.
Nog gekker, ik wilde alleen maar donkergeleurde poppen hebben, die vond ik veel mooier. Ik weet zeker dat ik mijn moeder niet blij zou maken met die knotsgekke koopjacht van tegenwoordig.
Levja. Het zijn mooie herinneringen, hiermee zullen we het moeten doen. Leuk om dit van je te lezen.