Een paar keer per jaar kwam de lamp tevoorschijn. Dat was vast in de wintertijd. Zo kregen wij wat extra vitamientjes.
Wij huppelden in ons ondergoed vrolijk door de kamer, met kleine zwarte brilletjes op.
Dat ding heette een hoogtezon. Best een rare naam, vind ik nu.
Omdat ik nogal bleek was, mocht ik soms in mijn eentje voor de lamp.
Er zat een elastisch koordje aan. De lengte daarvan bepaalde hoe ver je er vandaan mocht zitten. Ik vond mijn bleke gezicht maar niks, dus zat ik vaak te dichtbij.
Gevolg: roze wangetjes en witte brillenafdrukken. Net echt, vond ik. Mijn ouders lieten me in die waan.
Ultraviolet licht blijkt nu schadelijk, maar ik kreeg er wel zelfvertrouwen door.
« Kleur bekennen
Voorbij de violen »
« Kleur bekennen Voorbij de violen »
Column, Familie, Maatschappij
Verlichting
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Kleur bekennen Voorbij de violen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lisette: wat kan een herinnering zo een grappig verhaal worden. Ken je de warmtelamp in de badkamer ook nog, zo’n straalbak met een touwtje? Die was pas lekker warm in de koude maanden.
@Berdien: ja, leuk hè? Mijn nichtje was helemaal geschokt dat het toen zo ging.
En jaaa, het straalkacheltje in de douche! Vooraf aandoen (met dat touwtje), en nooit met de waterstraal erin spuiten..