‘Dit is nogal een asociale buurt, dat scheelt. Ze gooien van alles op straat, krijg je vanzelf vaste klanten. Hoeveel banden ik al niet heb geplakt… Maar hoe vaak heeft iemand een nieuwe fiets nodig?’
‘Uw winkel staat anders vol.’
‘Ja, wat moet ik anders? Een halflege winkel verkoopt niet.’
‘Maar dat kost toch veel geld, zoveel fietsen op voorraad?’
‘De meeste zijn tweedehands en de nieuwe zijn op consignatiebasis: ik betaal de leverancier als er eentje de deur uit gaat – zo dacht mijn ex-schoonmoeder ook over haar dochter.’
‘En die daar?’
‘Dat zijn gebruikte fietsen met zo’n accu. Voor luie mensen. Die verkoopt mijn vrouw, als expert.’
‘U heeft een nieuwe vrouw?’
‘Nou, nieuw… De ex van mijn broer.’


Leuk maar ook grappig geschreven, vooral het laatste stuk.
Mijn man heeft een tweedehandse elektrische fiets, maar hij heeft ook chronisch rugpijn en zeker niet lui.
Lisa, dank je. Rugpijn, ik weet er helaas alles van. Neem die luiheid uit mijn stukje niet te serieus, hoor.
Han nee zal ik niet doen maar mijn man word vaak aangekeken, vooral door ouderen die geen elektrische fiets hebben, als een lui persoon. Hij is nog geen 40.
Lisa. Ach, mensen… Niet leuk, maar trek je er niets van aan!
Leuk grapje tussendoor ook, over die ex-schoonmoeder.
Lousjekoesje. Dank je wel.