We lopen er al jaren een paar keer per maand, de Oostvaardersplassen. Een krappe tien jaar geleden bij ieder bekend geworden door de film ‘De Nieuwe Wildernis’. Toen geframed als een woestenij met Serengeti-proporties, maar al ruim daarvoor werd deze werkelijkheid betwist.
Bij oostenwind zagen we de kuddes grazers vaak langzaam onze kant op lopen. Maar dat is tegenwoordig echt anders. Ook lijken er minder vogels te zijn.
Waar natuur ooit spontaan ontstond, is menselijke ingrijpen prominent aanwezig.
Er is nu een heus managementplan, vol met strategische doelen. Met hoofdstukken over waterdynamiek en begrazingsdynamiek. Neem de trein en zie de dieren nu binnen grote omheiningen, omringd door graafmachines. Het lijkt langzamerhand steeds meer op een dierenpark in wording. Het Oostvaarderspark.


@H20Writez: voert Staatsbosbeheer dit managementbeleid? Benieuwd hoe je tegenover de dierenvrienden staat, die willen ingrijpen als de natuur te wreed is voor onze twee mensenzieltjes, maar wel doodsbedreigingen sturen naar boswachters.
* tere ipv twee
Hoi Lisette, hoewel niet mijn stiel, ben ik altijd wat huiverig geweest over die grote grazers-kaart die Staatsbosbeheer telkens trok in combinatie met de ‘laissez-faire’-aanpak bij de Oostvaardersplassen. We hebben hier geen troepen leeuwen, krokodillen of hyena’s om de boel op te kuisen. Dus ‘beheer’ is altijd nodig. Zie je ook op de Veluwe met everzwijnen (helft moet nu dood elk jaar). We hebben hier gewoon te maken met dierentuinen met een heel groot hek eromheen. Daar zal men eerlijk in moeten zijn.
https://www.staatsbosbeheer.nl/Over-Staatsbosbeheer/Nieuws/2020/05/managementplan-oostvaardersplassen
Eens dacht ik dat flevociraptors zouden helpen. 🙂
https://h2oblogs.wordpress.com/2016/11/24/krullegevaar/
Ik moet bekennen dat ik er nog nooit geweest ben…Grt.