Ik ben redelijk gehard in het aanhoren van lichamelijke imperfecties.
Gesprekken over last met poepen of piesen, over overgeven of etterende wonden (hallo, bent u daar nog?) kunnen wat mij betreft gewoon tijdens het eten worden gevoerd.
Mijn grens ligt bij oogproblemen, zoals een netvliesloslating. Zowel mijn moeder als twee broers hebben ermee te maken.
Alle drie zijn ze eraan geopereerd. Dat betekent dan: vocht weghalen dat door een scheurtje onder het netvlies is gekomen, het scheurtje bevriezen, en vervolgens wat lucht en gas erin spuiten…
Kijk, dit maakt mij nu onpasselijk. Zelfs de oogdruppels daarna laten mij griezelen. Waar gaan die heen dan?
Genetisch gezien maak ik ook kans op zo’n probleem.
Wegkijken lijkt mij voorlopig het meest gepast.

Als het in de genen zit dan heb je kans ja, in onze familie slaat het wel vaak een generatie over. Sterkte en afkloppen
De persoonlijke ontboezemingen zijn leuk om te lezen Lisette. Ik kan je echter geen advies geven in deze…
Lisette. Ik hoop voor je dat jouw genen toch anders zijn!
@Lisaoomen: ik heb me een tijdje jaarlijks braaf bij de oogarts gemeld voor een preventieve controle. Dat leverde nooit iets op. Toen de oogarts zei dat hij me sowieso maar een garantie tot aan de voordeur kon geven, ben ik maar met mijn bezoekjes gestopt. Nog steeds alles oké.
@Luc: ik hoef geen advies hoor, ik kijk zelf ook goed uit.
@Han: ik troost me met het feit dat er in de lijn van mijn vader alleen maar arendsogen voorkomen.