Vragen, vragen, allemaal vragen.
Hoelang moet ik me hier nog schuilhouden?
Hoeveel kogels heb ik inmiddels afgevuurd?
Waarom moet ik uitgerekend nu ineens aan de groene bergen van mijn jeugd denken?
Waarom heb ik eigenlijk jarenlang kranten gelezen?
Wat is de evolutionaire functie van jaloezie?
Waarom drinken mensen slobberwijn?
Waar komt dat bulderend gelach vandaan, dat ik ’s nachts hoor?
Wie zingt een madrigaal nog in zijn moedertaal?
Hoe moeten we de tekorten aan handboeien oplossen?
Waarom verbrandde de cultuurpolitie al mijn boeken?
Waarom hebben al die ambtenaren zulke wallen onder hun ogen?
Waarom boezemen mensenstemmen mij zo’n trieste angst in?
Wat is de samenhang van alles?
Waar is het misgegaan?
Waarom bestaan er nog slechts vragen en geen antwoorden?

Cesar, vaak heb je een uitgebreide vragenlijst en soms wat antwoorden. Mooie overpeinzing.
hoe lang – hoelang. Alleen bij een fysieke lengte schrijf je het los. Hoe lang is het touw?
Han, goed gezien. Had ik moeten weten; ik kom dit zo vaak tegen in vertalingen en dan trap ik er toch in… Wordt aangepast. Dank voor je scherpe blik.
Cesar. Haha, van een ander zie je het altijd beter.
Klopt, Han. In de vertaalwereld (en ik neem aan in de schrijverswereld) is dat een bekend verschijnsel: soms kijk je rustig tien keer over een eigen fout heen, die je normaal gesproken wel zou moeten zien, maar een soort blinde vlek voorkomt dat je zo’n fout ziet. Dus is het maar goed dat er persklaarmakers en redacteuren zijn, die met een frisse, externe blik een tekst benaderen.
Cesar, iedere schrijver heeft een redacteur nodig!
@Cesar: uit mijn hart gegrepen, je stukje. Ik ben mijn hele leven al de waarom-vraag aan het stellen..