Geen ‘hoi oop.’ Tijl is deze week niet bij mij. Ik mis die blaag. Z’n quasi nonchalance, kort van stof, veel schouderophalen. Maar ik merk ook z’n leergierigheid, niet uit boeken, maar in de natuur, op straat ook. De ‘grote jongens’ – zo noem ik ze net als vroeger – die stoer praten over zaken waar mijn kleinzoon nog veel te jong voor is. Ik zie dat hij dat spannend vindt. Soms heeft hij het er met mij over als hij iets niet begrijpt en dan merk ik hoe lastig het is om in het hoofd van een tienjarige te kruipen. Ik probeer zo weinig mogelijk een oordeel te vellen, maar hem zelf een bepaalde afweging te laten maken. Ik mis hem.

Dat blaag…die blaag? Gevoelige snaar dat opa zijn Willem. Hopelijk komt het ooit nog zo ver. Grt.
Mooi stukje, Willem. Een onverwachte wending in deze uit dialogen opgebouwde serie. Inderdaad die blaag, zoals Luc aangeeft.
Dank Luc en Ewald. Aangepast.