Maandagochtend, zoals zo vaak loop ik na ingeklokt te hebben, richting kantoor. Naast de directiekamer staan nagenoeg alle vrouwelijke collega’s bij elkaar, met rood doorlopen ogen. Mijn opgewekte “goedemorgen” kan ik nog net een andere klank meegeven. Collega Maarten is er niet vandaag dus ik ben alleen. Even later komt de leidinggevende mijn kamer binnen en vertelt het hartverscheurende nieuws.
Jolanda is overleden. Haar kantoor schuin tegenover mij blijft muisstil, niet alleen vandaag. Diezelfde avond ga ik naar haar ouders en zus om mijn medeleven te betuigen. Met 22 jaar te overlijden is moeilijk te bevatten. Zelf heeft ze aldoor geweten niet oud te zullen worden, maar ze heeft wel écht geleefd en volop genoten van haar te korte leven.
Het kan verkeren. En echt iets om stil van te worden. In de laatste zinnen van je stukje strooi je wel veel met ’te’. Bij tevreden geen probleem.
Niet enkel bij tevreden Mien, vergeet vooral de tegoedbon niet! Dank voor je reactie. Grt